προαιώνιο μίσος (λουτρό αίματος και όλα τα σχετικά)

Νοέμβριος 7, 2007

μέσα στα βάθη των αιώνων
του μίσους η πηγή χαμένη
διψάει το αίμα των προγονών
για νέο αίμα επιμένει

τι άραβες και ποιοι εβραίοι;
αθώες ψιλοκακιούλες
αίμα δεν έχουν δει να ρέει
πτώματα μέσα σε σακούλες

αν είσαι μαραθωνοδρόμος
χιλιόμετρα πολλά αν τρέχεις
πολύ θα πρέπει να προσέχεις
μακρόστενος είναι ο τρόμος

αθώε μαύρε Κενυάτη
ο αντίπαλος δεν είναι οι ώρες
ούτε του δρόμου οι ανηφόρες
το τράμ σε έβαλε στο μάτι

και αν γλίτωσες απ τα λιοντάρια
από την δίψα και τη πείνα
απ την ανθρωποφάγος χήνα
κι από τα σαρκοφάγα ψάρια

καλά δεν τα’χες λογαριάσει
σφάλμα η συμμετοχή σου ίσως
το προαιώνιο το μίσος
το τραμ ποτέ δε θα ξεχάσει

Advertisements

3 Σχόλια to “προαιώνιο μίσος (λουτρό αίματος και όλα τα σχετικά)”

  1. stixakias Says:

    καλημέρες
    Άριστος όπως πάντα!

  2. fight back Says:

    μαραθωνοδρομοι και τραμ, πιστολέτα, λαντσιον μιτ, μιτ δε φοκερς, τρικαλινο λαιτ.

    γιαμπατζολια υποκλινομαι

  3. vildanden Says:

    Εξαίρετο (όπως πάντα) ποιήμα, το οποίο γεννά ακατανόμαστους φόβους, κληρονομημένους από το συλλογικό μας υποσυνείδητο και καταχωνιασμένους στις πιο σκοτεινές γωνίες (ποιος ξέρει τι μπορεί να περάσει από εκεί) του μυαλού μας.

    Για του λόγου το αληθές, αντιπαραβάλατε με το ακόλουθο απόσπασμα από το βιβλίο «Τα βουνά της τρέλλας» του Χάουαρντ Φίλιπς Λάβκραφτ:

    «South Station Under – Washington Under – Park Street Under-Kendall – Central – Harvard – » The poor fellow was chanting the familiar stations of the Boston-Cambridge tunnel that burrowed through our peaceful native soil thousands of miles away in New England, yet to me the ritual had neither irrelevance nor home feeling. It had only horror, because I knew unerringly the monstrous, nefandous analogy that had suggested it. We had expected, upon looking back, to see a terrible and incredible moving entity if the mists were thin enough; but of that entity we had formed a clear idea. What we did see – for the mists were indeed all too maliguly thinned – was something altogether different, and immeasurably more hideous and detestable. It was the utter, objective embodiment of the fantastic novelist’s «thing that should not be»; and its nearest comprehensible analogue is a vast, onrushing subway train as one sees it from a station platform – the great black front looming colossally out of infinite subterranean distance, constellated with strangely colored lights and filling the prodigious burrow as a piston fills a cylinder.

    But we were not on a station platform. We were on the track ahead as the nightmare, plastic column of fetid black iridescence oozed tightly onward through its fifteen-foot sinus, gathering unholy speed and driving before it a spiral, rethickening cloud of the pallid abyss vapor. It was a terrible, indescribable thing vaster than any subway train – a shapeless congeries of protoplasmic bubbles, faintly self-luminous, and with myriads of temporary eyes forming and un-forming as pustules of greenish light all over the tunnel-filling front that bore down upon us, crushing the frantic penguins and slithering over the glistening floor that it and its kind had swept so evilly free of all litter. Still came that eldritch, mocking cry- «Tekeli-li! Tekeli-li!» and at last we remembered that the demoniac Shoggoths – given life, thought, and plastic organ patterns solely by the Old Ones, and having no language save that which the dot groups expressed – had likewise no voice save the imitated accents of their bygone masters.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: